Sarria jest celem dnia, a dojście do niej zamyka odcinek, na którym zaplecze pojawia się w kilku wyraźnych skupieniach, rozdzielonych dłuższymi fragmentami bez usług. Etap ma około 19 km, więc układ punktów po drodze jest równie istotny jak sam dystans. Początek prowadzi przez gęstą strefę zaplecza, później usługi stają się punktowe, w środkowej części tworzą kolejne skupienie, a przed metą ponownie występują w większym zagęszczeniu. Nie jest to zatem ciągły pas infrastruktury rozłożony równomiernie od wyjścia do wejścia do celu.
Początkowe nagromadzenie szybko zostaje za plecami, natomiast końcowa strefa usług zaczyna się jeszcze przed zamknięciem etapu. Pomiędzy tymi obszarami znajdują się miejscowości i pojedyncze punkty, które porządkują przebieg dnia, lecz nie zmieniają zasadniczej cechy trasy: zaplecze jest skupione, a nie rozproszone regularnie. Bilans wysokości obejmuje sumę podejść wynoszącą 333 m oraz sumę zejść równą 570 m. Przebieg mieści się między wysokościami 421 m i 897 m, przy czym wartości te opisują zakres całego etapu, a nie położenie startu i mety.
Zestawienie sum pokazuje również, że łączna wartość zejść przewyższa łączną wartość podejść, bez przypisywania konkretnych zmian wysokości poszczególnym miejscowościom. W przebiegu dnia orientację zapewniają przede wszystkim kolejne osady, a w późniejszej części także kaplica św. Rocha położona bardzo blisko drogi. Całość ma wyraźną kompozycję użytkową: rozbudowany początek, długi ciąg odcinków z rzadszym zapleczem, środkowe skupienie usług oraz ponowne zagęszczenie infrastruktury na dojściu do Sarria. Meta nie pojawia się więc bezpośrednio po całkowicie pustym fragmencie.
Poprzedza ją strefa, w której punkty usługowe występują gęściej, choć ostatni fragment po jej zakończeniu nadal należy do przebiegu etapu. Taki rozkład pozwala odczytywać trasę poprzez kolejne zmiany w dostępności zaplecza, zamiast sprowadzać ją wyłącznie do odległości między miejscem wyjścia a celem.
Wyjście z Triacastela odbywa się w obrębie pierwszego, najbardziej zwartego na początku dnia skupienia usług. W bezpośrednim sąsiedztwie startu znajduje się też potwierdzony punkt wody. Początkowy fragment ma więc inną strukturę niż dalsza część trasy: miejscowość i jej zaplecze towarzyszą rozpoczęciu etapu, po czym zagęszczenie szybko maleje. Triacastela pełni przy tym podwójną funkcję orientacyjną. Jest miejscem rozpoczęcia marszu, a zarazem granicą między strefą licznych usług a odcinkiem, na którym kolejne punkty pojawiają się już w większych odstępach. Dalej trasa prowadzi ku A Balsa.
Ta osada jest pierwszym nazwanym punktem porządkującym drogę po opuszczeniu początkowego skupienia. Nie stanowi jednak początku nowego gęstego pasa infrastruktury. Na tym etapie przebieg zaplecza należy rozumieć jako przejście od szerokiej strefy startowej do pojedynczych elementów rozmieszczonych wzdłuż trasy. Za A Balsa pojawia się kolejny potwierdzony punkt wody, a następny znajduje się przed Montán. Te miejsca tworzą początkową sekwencję zaopatrzenia w wodę: jedno źródło dostępu występuje przy starcie, kolejne na dalszym odcinku, a następne przed osiągnięciem drugiej z ważnych osad orientacyjnych.
Nie przekłada się to jednak na równie regularny rozkład wszystkich usług. Punkty wody i zaplecze usługowe tworzą dwa odrębne układy, które tylko częściowo się pokrywają. Montán wyznacza zakończenie pierwszej większej części etapu i zapowiada pojedynczy punkt usługowy leżący nieco dalej. Jest to krótki, lokalny akcent infrastruktury, a nie rozbudowana strefa podobna do tej na początku. Po jego minięciu trasa nadal prowadzi przez obszar, w którym usługi występują z przerwami.
Kolejność miejsc pozostaje jednak klarowna: startowe skupienie w Triacastela, przejście przez A Balsa, seria potwierdzonych punktów wody i dojście do Montán. Taki porządek pozwala śledzić przebieg bez mnożenia nazw pośrednich. W pierwszej części najważniejsza zmiana dotyczy nie samej obecności miejscowości, lecz charakteru zaplecza. To, co na starcie występuje w zagęszczeniu, po wyjściu rozdziela się na pojedyncze elementy. W efekcie początkowy odcinek nie zapowiada stałej częstotliwości usług na całej trasie. Jego gęsta infrastruktura jest lokalnym skupieniem związanym z miejscem rozpoczęcia dnia.
Po minięciu Montán znaczenia nabiera rozleglejsza przerwa między kolejnymi potwierdzonymi punktami wody. Najdłuższy taki odcinek ma około 10 km i rozciąga się od punktu znajdującego się przed tą osadą do następnego, położonego już na końcowym podejściu do celu. Informacja ta opisuje wodę, nie całe zaplecze. W obrębie tej przerwy występują bowiem usługi: najpierw pojedynczy punkt za Montán, a później kilkukilometrowe skupienie położone za A Furela. Dostęp do infrastruktury i rozmieszczenie potwierdzonych miejsc z wodą nie przebiegają tu równolegle.
Środkowa część etapu może zawierać punkty usługowe, mimo że pozostaje częścią najdłuższej luki między potwierdzonymi ujęciami wody. A Furela jest najważniejszym nazwanym punktem orientacyjnym w tej części przebiegu. Osada pojawia się po wcześniejszym, punktowym zapleczu, a za nią rozpoczyna się następne skupienie usług. Nie jest ono tak blisko startu ani mety jak dwie strefy krańcowe, dzięki czemu dzieli dłuższy środkowy ciąg na bardziej zrozumiałe odcinki. W samej miejscowości orientację ułatwia kaplica św. Rocha, znajdująca się niemal przy trasie.
Jej położenie sprawia, że pełni funkcję bezpośredniego znaku przejścia przez osadę, a nie celu wymagającego wyraźnego odejścia od drogi. Po kaplicy i po wyjściu z A Furela zaplecze pojawia się przez pewien fragment punktowo. Następnie znów zanika, zanim zacznie się końcowe zagęszczenie przed Sarria. Najdłuższy odcinek bez jakichkolwiek usług ma około 7 km. Nie pokrywa się dokładnie z przerwą między punktami wody, ponieważ oba rodzaje infrastruktury mają inny rozkład. Ta różnica jest kluczowa dla odczytania środkowej części etapu.
Sama obecność skupienia usług za A Furela nie przerywa luki między potwierdzonymi miejscami z wodą, podobnie jak potwierdzony punkt wody nie musi oznaczać szerszego zaplecza. Kolejne elementy układają się więc w następujący ciąg: Montán, pojedynczy punkt usługowy, A Furela z kaplicą przy drodze, skupienie zaplecza za osadą, późniejszy fragment bez usług i dopiero potem strefa końcowa. Taki zapis przebiegu oddaje rzeczywistą strukturę etapu bez tworzenia wrażenia, że środkowe miejscowości zapewniają nieprzerwaną infrastrukturę.
Końcowa część drogi do Sarria zaczyna się jeszcze przed wejściem do celu. Najpierw pojawia się ostatni z potwierdzonych punktów wody, zamykający długą przerwę rozpoczętą przed Montán. Niedługo potem trasa wchodzi w gęstszą strefę zaplecza. Jest to drugie wyraźne zagęszczenie infrastruktury o takim charakterze po strefie startowej, choć nie dochodzi ono bez przerwy do samego końca etapu. Po jego minięciu pozostaje jeszcze końcowy odcinek prowadzący do Sarria.
W przebiegu całego dnia strefa ta pełni rolę sygnału zbliżania się do mety: po wcześniejszych punktowych usługach i dłuższych lukach następuje ponowna koncentracja zaplecza, a dopiero za nią zamknięcie trasy. Kolejność ma tu większe znaczenie niż samo wyliczanie miejsc. Triacastela otwiera etap gęstą infrastrukturą i wodą przy starcie. A Balsa porządkuje wczesny fragment po wyjściu z tej strefy. Montán leży w sąsiedztwie ostatniego potwierdzonego punktu wody przed długą przerwą i poprzedza pojedynczy punkt usługowy. A Furela, rozpoznawalna dzięki kaplicy przy trasie, zapowiada środkowe skupienie zaplecza.
Później występuje odcinek pozbawiony usług, po którym woda oraz gęstsza infrastruktura pojawiają się ponownie przed celem. W ten sposób etap dzieli się na kilka kolejnych stref funkcjonalnych, ale granice między nimi nie są wyznaczone wyłącznie przez miejscowości. Czasem zmianę sygnalizuje punkt wody, czasem pojedyncza usługa, a czasem dłuższe zagęszczenie infrastruktury. Sarria zamyka tę sekwencję jako cel dnia, do którego dochodzi się po przejściu przez ostatnią strefę usługową.
Bilans całego odcinka pozostaje przy tym czytelny: dystans zbliżony do dwóch dziesiątek kilometrów, większa suma zejść niż podejść, kilka nazwanych punktów orientacyjnych i nierównomiernie rozmieszczone zaplecze. Najbardziej charakterystyczną cechą nie jest liczba mijanych miejsc, lecz układ usług: dużo na początku, pojedynczo po pierwszej części trasy, ponownie w skupieniu za A Furela, następnie przerwa i jeszcze jedno zagęszczenie przed metą. Punkty wody tworzą własny ciąg, z kilkoma miejscami w początkowej części i kolejnym dopiero pod koniec.
Dzięki temu dojście do Sarria stanowi nie tylko zamknięcie dystansu, ale również ostatni element uporządkowanego przebiegu infrastruktury, który zaczyna się gęsto w miejscu wyjścia, rozluźnia w środku i ponownie zagęszcza na końcowym odcinku. Na dojściu do Sarria szczególnie istotne jest rozróżnienie trzech kolejnych zdarzeń: powrotu potwierdzonego dostępu do wody, wejścia w gęstsze zaplecze oraz osiągnięcia właściwej mety. Nie są one jednym punktem i nie następują równocześnie.
Ostatnie potwierdzone miejsce z wodą pojawia się przed strefą liczniejszych usług, natomiast samo zagęszczenie infrastruktury kończy się jeszcze przed zamknięciem etapu. Wejście między częściej rozmieszczone punkty nie jest więc równoznaczne z dotarciem do celu. Dopiero dalszy odcinek doprowadza do Sarria i zamyka całą sekwencję rozpoczętą przy wyjściu z Triacastela. Taki układ porządkuje również interpretację wcześniejszych fragmentów. Potwierdzony dostęp do wody informuje wyłącznie o wodzie, a skupienie zaplecza opisuje większą koncentrację usług bez założenia, że obejmuje ono każdy kolejny fragment drogi.
W środkowej części te dwa porządki wyraźnie się rozchodzą, zaś przed metą ponownie występują blisko siebie, nadal zachowując odrębność. Funkcjonalną granicą końcowego odcinka jest zatem najpierw pojawienie się wody, potem wzrost zagęszczenia usług, następnie wyjście poza tę strefę i dopiero dojście do celu. Dzięki temu końcówkę można odczytać bez utożsamiania pierwszych oznak infrastruktury z granicą miasta docelowego. Sarria pozostaje osobnym, ostatnim elementem przebiegu, a poprzedzające ją zaplecze pełni funkcję końcowego skupienia na trasie, nie zaś nieprzerwanego przedłużenia mety.
