Na początku w Debie zaplecze jest gęste, później jednak usługi szybko przestają układać się w regularny ciąg. Najdłuższy odcinek bez ich skupienia ma około 16 km, dlatego jedzenie najlepiej zabrać ze sobą i nie opierać planu dnia na zakupach po drodze. Potwierdzone punkty wody znajdują się blisko początku, w rejonie Mutriku, w dalszej części trasy oraz krótko przed metą. Pomiędzy dwoma z nich wypada luka licząca niemal 11 km. Cały etap ma około 24 km.
Przebieg dnia można porządkować według trzech miejscowości: wyjścia z Deby, przejścia przez okolice Mutriku i dojścia do Markiny-Xemein. Blisko początku jako punkt orientacyjny służy Historiaurreko bailara. Dalej pomocne jest położone przy trasie San Isidro Eliza, wyznaczające kolejną część przejścia. Między tymi punktami zaplecze ma charakter punktowy, a następnie na długo zanika. Nie tworzy więc ciągu, na którym da się regularnie opierać zaopatrzenie. Ponownie wyraźnie zagęszcza się dopiero w końcowym odcinku.
To etap o wysokim profilu. Bilans wysokości obejmuje sumę podejść wynoszącą 968 m oraz sumę zejść równą 900 m. Są to wartości zebrane z całego przebiegu, a nie różnica wysokości między początkiem i końcem. Kulminacja leży na wysokości 499 m. Zestawienie dystansu z tym bilansem pokazuje, że wysokość zmienia się wielokrotnie w ciągu dnia, jednak bez przypisywania poszczególnych podejść i zejść do konkretnych miejsc na trasie. Profil pozostaje istotnym elementem organizującym ten odcinek.
Końcowe kilometry prowadzą w stronę Markiny-Xemein, gdzie ponownie pojawia się gęstsze zaplecze. Jeszcze przed dojściem do miasta znajduje się potwierdzony punkt wody, a sama meta zamyka długi fragment pozbawiony skupienia usług. Układ etapu jest zatem czytelny logistycznie: zaopatrzenie skupia się przede wszystkim przy początku i końcu, natomiast środkowa część pozostaje od nich wyraźnie oddzielona. Po dotarciu do miasta łatwiej znów oprzeć dalsze czynności na lokalnym zapleczu.
