Salas otwiera dzień odcinkiem, na którym zaplecze jest skupione blisko początku trasy. Do Tineo prowadzi około 20 km drogi, a charakter etapu określa wyraźna przewaga podejść nad zejściami w bilansie wysokości. Suma podejść wynosi 795 m, natomiast suma zejść 315 m. Te wartości odnoszą się do całego przebiegu i nie wskazują, w którym miejscu występują poszczególne podjazdy terenowe, dlatego najlepiej czytać je jako ogólną charakterystykę dnia.
Po opuszczeniu początkowego skupienia usług szlak prowadzi przez odcinek z rozproszonym zapleczem. Kolejnym wyraźnym punktem przebiegu jest La Espina, gdzie usługi ponownie koncentrują się w obrębie miejscowości i jej najbliższego otoczenia. Dalej trasa biegnie w stronę L’Espín. Pomiędzy skupieniami zaplecza występują dłuższe fragmenty bez usług, a najdłuższy z nich ma 9,32 km. Układ etapu tworzą więc trzy zasadnicze strefy: okolice startu, środkowa część przy większej miejscowości oraz końcówka przed metą.
Punkty wody są rozmieszczone nierównomiernie. Pierwszy znajduje się niedaleko wyjścia z Salas, następny przypada w rejonie L’Espín, a kolejny pojawia się dopiero blisko końca etapu. Taki rozkład pokrywa się częściowo ze skupieniami usług, ale pozostawia pomiędzy nimi długi odcinek bez potwierdzonego punktu wody. Informacje o rodzaju nawierzchni można odnosić wyłącznie do rozpoznanych fragmentów przebiegu, bez przenoszenia ich na całą trasę między początkiem a metą.
W orientacji pomaga Crucero de Bodenaya, położone tuż przy szlaku przed dotarciem do środkowego skupienia usług. Dalej rolę czytelnych punktów przebiegu przejmują kolejne miejscowości, przede wszystkim La Espina i L’Espín. Końcowy fragment ponownie wprowadza w strefę gęstszego zaplecza, która ciągnie się do Tineo. Cały dzień ma zatem uporządkowany rytm przestrzenny: usługi przy wyjściu, dłuższa przerwa, skupienie w części środkowej, następny odcinek bez rozbudowanego zaplecza i ponowna koncentracja usług przy mecie.
