Suma podejść na tym etapie wynosi 728 m, a suma zejść 913 m; najwyższy punkt przebiegu leży na wysokości 912 m. Przy dystansie około 28 km tworzy to dzień o wyraźnie rozciągniętym profilu, w którym istotna jest nie tylko długość trasy, lecz także nierównomierny rozkład zaplecza. Między kolejnymi skupieniami usług pojawiają się długie przerwy, dlatego organizacja zapasów ma tu większe znaczenie niż korzystanie z punktów mijanych na bieżąco.
Po wyjściu z Tinéu szlak prowadzi przez kolejne niewielkie miejscowości w stronę Pola de Allande. Campieḷḷu i Borres porządkują środkową część przebiegu i są czytelnymi punktami odniesienia podczas marszu. Nie tworzą jednak wraz z pozostałymi miejscami ciągłego pasa zaplecza. Etap ma raczej układ kilku punktowych skupień rozdzielonych odcinkami, na których nie ma podobnej koncentracji usług.
Wzdłuż całej trasy potwierdzone są dwa punkty wody. Pierwszy znajduje się mniej więcej na 14,7 km, tuż po rejonie Borres, a drugi około 25,5 km, już w końcowej części etapu. Najdłuższa luka bez potwierdzonego ujęcia ma około 15 km. Przed wejściem na ten odcinek można uzupełnić wodę, tak aby dalszy plan nie zależał od znalezienia dodatkowego źródła po drodze.
Zaplecze ma charakter punktowy w środkowej części trasy, natomiast wyraźniejsze skupienie pojawia się dopiero bliżej końca. Najdłuższy odcinek bez skupienia usług przekracza 11 km. Z tego powodu jedzenie dobrze przygotować wcześniej i nie opierać planu dnia na zakupach podczas marszu. Połączenie dużego dystansu z rzadkim zapleczem przemawia również za zabraniem zapasów jeszcze przed wyjściem na szlak.
We wczesnej części przebiegu pomocnym punktem orientacyjnym jest Camino de Obona, położone około 3,5 km od początku etapu i zaledwie kilka metrów od właściwej trasy. Dalej rolę znaczników przejmują mijane miejscowości, a pod koniec także gęstsze zaplecze. Cały etap najlepiej odczytywać jako długi ciąg między nielicznymi punktami logistycznymi, z wodą skoncentrowaną w dwóch wyraźnie oddalonych miejscach.
